تغزل در پاییز و دینه روزهای کابل

«پاییز، کوچه، رقص درختان قشنگ شد

نرگس تو آمدی و خیابان قشنگ شد

پاییز با تمام وجود از تو گفته است

با روسری زرد، سرود از تو گفته است

نرگس تو را به جان غزلهای تر بگو

در خانه که سکوت نبود اینقدر، بگو

نرگس جهان کوچک من چشمهای توست

اندوه مهربانی من خشمهای توست

این روزها گرفته هوا شاعرانه نیست

نرگس فضای کافه دگر عاشقانه نیست

با هرغروب میروم از کوچه دورتر

از شهر دور میشوم، از کوچه دورتر

این بیتهای لال به فریاد آمده

نرگس بدون روسریات باد آمده!

آنسوی دردهای سرم راه میروم

تا وادی ملایک و ارواح میروم

گم میشوم میان مه و تیرگی شام

تا میرسم به آخر این بیت ناتمام

پاییز، کوچه، رقص درختان قشنگ نیست

نرگس تو نیستی و خیابان قشنگ نیست!»